Transactieanalyse

Elke uitgevende bank en betalingsverwerker kan verschillende interne codes gebruiken om dezelfde gebeurtenis te beschrijven. Een bank kan bijvoorbeeld een generieke code gebruiken voor een weigering, terwijl een andere een specifieke reden opgeeft, zoals 'onvoldoende saldo'.

Normalisatie omvat het toewijzen van deze verschillende, uiteenlopende codes aan een uniforme taxonomie. Hierdoor kan een handelaar een geconsolideerd overzicht zien van waarom transacties mislukken in hun gehele verwerkersnetwerk, in plaats van handmatig unieke gegevensformaten van elke individuele acquirer of gatewaypartner te moeten interpreteren.

Wanneer een klant een transactie betwist, moet de handelaar bewijs leveren dat de transactie was geautoriseerd en dat de goederen of diensten zijn geleverd. Transactieanalyse biedt een geconsolideerd overzicht van de 3-D Secure authenticatie, AVS- en CVV-matchresultaten en de autorisatierespons van de uitgever.

Door deze technische metadata direct beschikbaar te hebben naast chronologische levenscyclusgebeurtenissen, kunnen handelaren effectiever het bewijs samenstellen dat nodig is voor een succesvolle representment, waardoor de kans op het terugdraaien van de betwisting en het terugkrijgen van de fondsen toeneemt.

Ja. Als een handelaar meerdere MCC's gebruikt voor verschillende bedrijfstakken, kan analyse onthullen of een specifieke code hogere weigeringspercentages ervaart of hogere interbancaire kosten aantrekt.

Uitgevers passen vaak verschillende risicofilters toe op basis van de MCC.

Door de prestaties op dit niveau te analyseren, kan een bedrijf bepalen of zijn transacties onterecht als hoog risico worden aangemerkt of dat er configuratiefouten zijn in de manier waarop de acquirer gegevens doorgeeft aan de kaartschema's.

Een autorisatie garandeert niet dat fondsen op de rekening van de handelaar worden gestort. Problemen kunnen optreden tijdens de vastleggings- of afwikkelingsfase, zoals technische storingen of vertragingen in de verwerkingscyclus van de acquirer.

Het volgen van dit verschil stelt het financiële team in staat om de liquiditeit nauwkeurig te monitoren.

Het helpt bij het identificeren van 'vastgelopen' transacties die waren geautoriseerd maar nooit zijn vastgelegd, waardoor de handelaar geen inkomsten verliest als gevolg van administratieve of technische nalatigheden in de post-autorisatiefase.

Gedetailleerde gegevens maken de analyse van de authenticatiefase mogelijk, met name de succes- en faalpercentages van SCA en 3DS. Als analyses een hoog uitvalpercentage of een groot aantal technische storingen tijdens 3DS aantonen, kan de handelaar onderzoeken of hun implementatie onnodige frictie veroorzaakt.

Dit kan leiden tot het prioriteren van bepaalde vrijstellingen of het aanpassen van de manier waarop de authenticatie-uitdaging aan de gebruiker wordt gepresenteerd, wat uiteindelijk de conversieratio verbetert met behoud van naleving van de PSD2-regelgeving.

Het Bank Identification Number (BIN) geeft informatie over het kaarttype, de uitgevende bank en het land van herkomst.

Door transacties per BIN te analyseren, kan een handelaar identificeren of bepaalde banken restrictievere fraudefilters hebben of dat specifieke kaarttypen, zoals zakelijke kaarten of internationale kaarten, vaker mislukken.

Dit inzicht maakt nauwkeurigere routeringsbeslissingen of de implementatie van specifieke betalingsregels mogelijk, afgestemd op de bank of regio van de kaarthouder.