Monitoring van chargebackratio

Visa berekent de ratio over het algemeen door het aantal ontvangen geschillen in een maand te delen door het aantal verkooptransacties dat in diezelfde maand is verwerkt.

Mastercard kijkt doorgaans naar de geschillen die in de huidige maand zijn ontvangen ten opzichte van de verkooptransacties die in de voorgaande maand zijn verwerkt.

Deze tijdsverschillen betekenen dat een verkoper binnen de limieten van het ene schema kan vallen, terwijl hij deze voor een ander overschrijdt, zelfs met dezelfde ruwe gegevens. Monitoringtools moeten rekening houden met deze uiteenlopende methodologieën om een nauwkeurig overzicht van de naleving te bieden.

Om een monitoringprogramma te verlaten, moet een verkoper zijn chargebackratio doorgaans onder de vastgestelde drempel brengen en dat niveau gedurende een bepaalde periode, meestal drie opeenvolgende maanden, handhaven.

Gedurende deze tijd blijft de verkoper in het programma en kan hij nog steeds onderworpen zijn aan boetes of strengere controle.

Het in realtime monitoren van de ratio is cruciaal tijdens deze 'workout-periode' om ervoor te zorgen dat geen enkele dag met veel geschillen de klok van drie maanden reset, wat het dure nalevingsproces zou verlengen.

Ja, door de redencodes te analyseren die verband houden met een stijgende ratio, kunnen verkopers bepalen of het probleem criminele fraude of 'vriendelijke fraude' is. Als redencodes ongeautoriseerde transacties aangeven, moet de verkoper mogelijk zijn 3DS-configuraties bijwerken of de regels voor fraudebestrijding aanscherpen.

Als de geschillen vallen onder 'servicegerelateerde' categorieën, moet het bedrijf zich in plaats daarvan richten op het verbeteren van de klantenservice en het restitutiebeleid om te voorkomen dat klanten een geschil via hun uitgever starten.

Het negeren van een hoge ratio leidt tot plaatsing in monitoringprogramma's van kaartschema's, wat resulteert in maandelijkse boetes die tienduizenden ponden kunnen bedragen. Naast de directe financiële kosten kan de acquirer een rolling reserve eisen, waarbij een percentage van de dagelijkse verkopen maandenlang wordt vastgehouden.

In extreme gevallen zal de acquirer de MID beëindigen en kan de verkoper op de MATCH-lijst worden geplaatst, waardoor het moeilijk wordt om toekomstige verwerkingsdiensten te verkrijgen.

Betalingsorkestratie stelt verkopers in staat om verkeer dynamisch te sturen. Als monitoring aangeeft dat een specifieke MID zijn maandelijkse limiet nadert, kan de orkestratielaag automatisch nieuwe transacties naar een andere MID routeren die een lagere ratio of een hoger transactievolume heeft.

Dit helpt het risico in evenwicht te brengen en zorgt ervoor dat geen enkele rekening voldoende geschillen aantrekt om een schending van het schema te veroorzaken, op voorwaarde dat de verkoper meerdere acquirerrelaties heeft.

Acquirers zijn de eerste verdedigingslinie voor kaartschema's. Zij monitoren alle MIDs in hun portfolio en zijn verplicht om verkopers te rapporteren die drempels overschrijden.

Acquirers kunnen hun eigen interne monitoringniveaus opleggen die strenger zijn dan die van de kaartschema's om hun eigen boetes te voorkomen.

Een verkoper die proactief zijn eigen ratio's monitort, kan deze rapporten delen met de acquirer om een toewijding aan risicobeperking en naleving aan te tonen.

Over het algemeen, als een terugbetaling wordt verwerkt voordat de kaarthouder een geschil initieert, wordt een terugboeking vermeden en blijft de ratio onaangetast.

Zodra een geschil echter door de uitgever is geïnitieerd, telt het mee voor de ratio, ongeacht of de verkoper de zaak later wint of een terugbetaling uitvoert.

Daarom zijn late terugbetalingen vaak ineffectief voor ratiomanagement; de prioriteit moet liggen bij het vroegtijdig identificeren van potentiële problemen om deze via de afrekening- of ondersteuningskanalen op te lossen.